Ξένα έντυπα Δημοσιεύσεις στο πολύγλωσσο περιοδικό "Echoes of World Poetry"* του Manik Chakraborty, Μπαγκλαντές   Θνητών σπορά, (15-1-2026) Κανένα, μα κανένα αξίωμα όσο σπουδαίο κι αν είναι, καμία τιμητική διάκριση όσο σημαντική κι αν θεωρείται, καμία, μα καμία δόξα εφήμερη δε δικαιώνουν την ύπαρξη ανθρώπου που πράξεις έκαμε άδικες χωρίς αιδώ και τις υπερασπίζεται σα να ’ναι δίκιες. Η ΑΔΙΚΙΑ, των θνητών σκληρή σπορά, που μάνα έχει την ακόρεστη αχορτασιά και για τα τέκνα της όλα τα θέλει, ως σημαία υψώνεται από κάποιους στη ζωή, αλλά η Νέμεσις κάπου τους αναμένει. Ναι, υπομονετικά, ακριβοδίκαια τους αναμένει! Αμφιβολία περί τούτου ας μην έχουν!   Λήθη (Ροές, 2020), (22-1-2026) Θα’ρθει, ίσως, η ώρα, που στη λήθη καθετί από σένα θα περάσει. Γι’ αυτό λογίσου στα κατάβαθα του είναι σου τι στη διάρκεια της ζωής σου πράττεις και τι απ’ αυτά η μνήμη αξίζει να κρατεί. Αν τα τάλαντά σου μες στο χώμα θάβεις, αν με τον μόχθο σου τα πολλαπλασιάζεις, αν μόνο κάθεσαι και τα καταμετρείς. Η ΛΗΘΗ μπορεί για σένανε να μην κοπιάσει κι η ΜΝΗΜΗ επάξια να σ’ επαινεί, όμως εσύ ανίδεος μακριά θα βρίσκεσαι κι ούτε που θα σε νοιάζει πια. Γι’ αυτό, ξέμακρα από ματαιότητες, τη ροή του χρόνου και του δρόμου σου ακολούθησε, αξιοποίησε τα τάλαντα, δημιουργίας πνοές ανάσανε και ΖΗΣΕ!   Απουσία (Ἐν ὀδύναις, 2014), (30-1-2026) Οι μέρες, με την συνήθη, την μονότονη ακολουθία τους, ξεμακραίνουν… Η αρχική αίσθηση απουσίας ξεμακραίνει κι αυτή. Η αδικία, σιγά σιγά, αλλά επίμονα, ξεθεμελιώνει συναισθήματα που μάταια βιώνονταν ως βαθιά ριζωμένα.   Η άρνηση (Ροές, 2020), (16-2-2026) Όσο πιο πολλά και εκλεκτά από τον εαυτό σου δίνεις, τόσο πιο πολλά, χωρίς ενδοιασμό αιτούνται κι αλίμονο, αν τολμήσεις κάτι ν’ αρνηθείς. Αρκεί μια ασήμαντη άρνηση, μόνο μία, όλα τα ευγενή δοσίματα ως μη γενόμενα να διαγράψει και θλίψεις άμετρες κι απρόσμενες για τη μοναδική σου άρνηση να υποστείς.   Προδοσία (Λέξεις 2024), (9-3-2026) Όταν στης προδοσίας την αγκάλη καταφεύγεις, για να ζεστάνεις την απελπισμένη σου καρδιά, η ώρα πάντα έρχεται - μην αμφιβάλλεις - που μόνος μένεις και το λάθος σου αναμετράς. Τα όποια δάκρυα όμως είναι μάταια και τα επίχειρα πολύ βαριά, γιατί δεν χάνεις μόνο αυτόν που πρόδωσες, αλλά και κείνον που για χάρη του την προδοσία έκανες κι αυτή η απώλεια πονάει πιο βαθιά.   *Έπαψε να εκδίδεται.                       Seed of Mortals No rank - no rank at all, however lofty it may be, no honorary distinction, however great it is deemed, no glory - no fleeting glory ever - can vindicate the existence of a human being who commits unjust deeds without shame and defends them as though they were just. INJUSTICE, the harsh seed of mortals, born of insatiable greed as its mother, craving everything for its own offspring, is raised by some as a banner in life - yet Nemesis waits for them somewhere. Yes, patiently, with flawless justice, she waits! Let them have no doubt of this!   Oblivion Perhaps the hour will come when all of you drifts into oblivion. So peer into the depths of your soul, and ask what in your life is worthy of being remembered. Do you bury your talents in the soil, or nurture them with toil, or merely sit and tally them? Oblivion may spare you its labor, and Memory may sing your praise, yet you, unseeing, will remain distant, unmoved, untouched by it all. So turn from empty vanities, follow the river of time and your path, cherish your talents, breathe the winds of creation, and truly LIVE!   Absence The days, in their familiar, their monotonous succession, stretch away… The first sensation of absence stretches away as well. Injustice, slowly, yet insistently, unsettles feelings that were vainly lived as though deeply rooted.   The Refusal The more you give - the finest parts of yourself - the more they ask, without hesitation. And woe betide you if you dare to refuse. Just a single, trivial refusal, only one, erases all your noble offerings as if they never were, and leaves you to endure immeasurable, unforeseen grief for that solitary act of denial.   Betrayal When you seek refuge in betrayal’s embrace, to warm your desperate heart, the hour always comes - do not doubt - when you are left alone to reckon with your own mistake. Yet any tears are in vain, and the consequences weigh too heavily, for you lose not only the one you betrayed, but also the one for whom the betrayal was committed and this loss cuts even deeper.                           . . .